(0) 0,00 zł Zaloguj się Zarejestruj się

Drogi użytkowniku, informujemy Cię, że poniższa strona wykorzystuje pliki cookies, możesz sprawdzić szczegóły w polityce prywatności.

GLIKOGEN - DLACZEGO TO TAKIE WAŻNE?

Jak dużo glikogenu mięśniowego traci dany piłkarz nożny podczas meczu? To pytanie spędza sen z powiek wielu naukowcom i praktykom, którzy na co dzień pracują w klubach piłkarskich. Dlaczego to takie ważne? Odpowiedni poziom glikogenu może odgrywać wielką role w wysiłku sportowców co zostało już wielkokrotnie potwierdzone w literaturze.Wysiłek piłkarski wymaga wysokiego udziału tlenu oraz przemian glikolitycznych, polega mocno na ścieżkach rozpadu i syntezy ATP/fosfokreatyna. Z tego też powodu odpowiednia podaż węglowodanów  i co za tym idzie poziom glikogenu są kluczowym czynnikiem, który można modyfikować poprzez odpowiednie żywienie, w piłce nożnej.

Jak okazało się w badaniach grupy Ørtenblad i Nielsen’a  glikogen bierze udział w prawidłowym skurczu mięśni poprzez uwalnianie i pobieranie wapnia (Ca2+) z retikulum sarkoplazmatycznego. Ponieważ wewnątrzkomórkowy Ca2+ jest związany z siłą skurczu i ma wpływ na zmęczeniem mięśni, zmniejszenie zawartości glikogenu mięśniowego może mieć istotne konsekwencje dla sprawności fizycznej zawodników piłki nożnej. Jednym z mechanizmów wyjaśniających pojawienie się zmęczenia i ograniczenia zdolności wysiłkowych obserwowanych u elitarnych piłkarzy pod koniec meczów, może być właśnie zmniejszenie zapasów glikogenu poniżej wartości 200 mmol/1 kg suchej masy mięśniowej. W związku z tym, niezwykle istotną kwestią jest monitorowanie jego poziomu oraz czynników odpowiedzialnych za jego wykorzystywanie podczas meczu. Włączyć w to trzeba  czas trwania, częstotliwość i intensywność  wysiłku, a także kwestie żywieniowe.

Niestety, wygodny i skuteczny pomiar poziomu glikogenu mięśniowego pozostaje sprawą skomplikowaną od wielu lat. Dotychczasowo w tym celu używano np. mocno inwazyjnej i średnio sprawdzającej się w warunkach boiskowych biopsji (pobrania wycinka) mięśna lub kosztownego i niezbyt praktycznego rezonansu magnetycznego. W jednym z bardziej znanych badań przy użyciu pierwszej metody poziom glikogenu mięśniowego u piłkarzy zmniejszył się istotnie z średnio 449 mmol/1kg suchej masy mięśniowej do średnio 225 mmol/1 kg suchej masy mięśniowej podczas meczu, a około 47% włókien mięśniowych (z mięśnia czworogłowego) było praktycznie lub całkowicie "wypłukanych" po zakończeniu meczu.  Ograniczeniem tej metody jest pobieranie tylko skrawka materiału, co nie może reprezentować ilości glikogenu w całym mięśniu.

Na szczęście, grupa badawcza, której badanie opisuje w tym artykule, opracowała i zatwierdziła nową metodologię oceny glikogenu mięśniowego za pomocą nieinwazyjnej metody MuscleSound@.

JAK WYGLĄDAŁO BADANIE

Wzięło w nim udział dziewięciu profesjonalnych piłkarzy nożnych występujących, na co dzień w profesjonalnej lidzę Major League Soccer (MLS) w USA. Jeden bramkarz, trzech obrońców i pomocników, a także dwóch napastników.

Wszyscy uczestnicy stosowali się do protokołu żywieniowego dostarczonego przez zespół badaczy na 24 godziny przed oficjalnym meczem, jak również wykonywali ten sam program treningowy przez cały tydzień poprzedzający oficjalne spotkanie. Zaraz po rozgrzewce zawodnicy spożyli napój zawierający 40 gramów węglowodanów. W przerwie meczu kolejny napój zawierający 40 gramów węglowodanów i kolejne 25 gramów pochodzące z żelu. Czyli łącznie 105 gramów węglowodanów co jest znaczącą ilością, rzadko spotykaną w praktyce.

Ostatni posiłek zawodnicy spożywali na 2,5 godziny przed meczem. Pierwsze badanie poziomu glikogenu zostało wykonane 10 minut przed rozgrzewką, następne 5 minut po  90 minutowym meczu. Badano poziom glikogenu w mięśniu rectus femoris (prosty uda)

Rezultaty

Po 90 minut meczu, średni poziom glikogenu w mięśniu prostym uda spadł z 80 +/- 6,6 punkta przed meczem (Skala na 100 punktów MuscleSound) do 63,9 +/- 10,2 punkta po meczu, co jest znaczącą różnicą. Poziom glikogenu obniżył się u wszystkich zawodników, ale z różnym skutkiem od -6,2 do nawet -44,5%. Średnia drużynowa wyniosła blisko -20% glikogenu względem stanu sprzed meczu. Najwięcej stracili napastnicy i pomocnicy, zaraz po nich obrońcy i jak się było można spodziewać, najmniej bramkarz.

San-Millán i wsp. 2020.

PODSUMOWUJĄC

Metoda wykorzystana w tym badaniu, daje nadzieje, na praktyczne wykorzystanie jej w przypadku zawodników piłki nożnej. Warto zwrócić uwagę, że u jednego z zawodników spadek glikogenu zanotowano na 44,5% mimo spożycia aż 105 gramów węglowodanów w trakcie meczu. Niektorzy zawodnicy są bardziej narażeni na straty glikogenu inni bardziej elastyczni metabolicznie. Dlatego warto indywidualizować porady żywieniowe względem piłkarzy nożnych,  w przypadku zaniedbania, może to skutkować sporym obniżeniem zdolności wysiłkowych.

U dwóch z 9 piłkarzy poziom glikogenu przed meczem wynosił 65 w punktacji MuscleSound, co było o około 20% mniej niż średnia drużynowa, co pokazuje, że niektórzy piłkarze nie stosowali się do zaleceń żywieniowych. Elitarni piłkarze nożni doznają spadku zdolności wysiłkowych podczas drugiej połowy meczu, co może być skutkiem zbyt niskiego poziomu glikogenu zaniedbanego ze strony zawodnika.

Jest to bardzo obiecująca praca, ma pewne ograniczenia takie jak brak użycia technologii GPS podczas jego trwania. Mimo wszystko warto wyciągnąć z niego praktyczne wnioski!

Opisywane badanie:

San-Millán i wsp. 2020. Indirect Assessment of Skeletal Muscle Glycogen Content in Professional Soccer Players before and after a Match through a Non-Invasive Ultrasound Technology. Nutrients. 12(4).

 

Komentarze

Post nie ma jeszcze żadnych komentarzy.

Komentuj